Regreso
213 km. por autovía, lloviendo a cántaros en buena parte del camino, reduciendo para adelantar a cualquier mini furgoneta porque al salir el viento me llevaba hacia la mediana. Me duelen los brazos de llevarlos en tensión todo el tiempo, pero me he pasado todo el camino luciendo la mayor de las sonrisas y en el peor momento, bajando a 60 por hora, me encontré cantando a voz en grito con Vinicius... Hoy más que nunca: chega de saudade, a realidade é que sen el non hai paz, non hai beleza, é só tristeza, e a melancolía que non sae de min. Pero se eu podo voltar, se eu podo voltar que cousa linda, que cousa loca, pois hai menos peixiños nadando no mar dos beixiños que eu darei na súa boca. Dentro dos meus brazos os abrazos han de ser millóns de abrazos, apertada así, pegada así, calada así... Abrazos e beixiños e cariños sen ter fin. Que é pra acabar con ese negocio de vivir lonxe de ti, non quero máis ese negocio de vivir así, imos deixar ese negocio de você vivir sen min
