Antes do esquecemento
Mañana, cuando todo haya pasado, cuando mi futuro sean "aquellos años", y los sueños e ilusiones que hoy me llevan produzcan una sonrisa irónica (¡santa inocencia!)... Cuando levantarme sea insoportable esfuerzo y las piernas me tiemblen... El día que este cuerpo que hoy adoras se haya marchitado, y la mente no se acostumbre a un mundo nuevo... Ese día, mi amor, justo a mi lado... ¿habrá quien recuerde mis recuerdos, quien fuerce su salud para atenderme, alguien que pierda el tiempo en escucharme?
Demasiada vejez en mis ojos en los últimos tiempos, que traen a mi memoria aquellos versos (malos, claro está, inocentes, sentidos) que escribí hace años, tras mi primer encuentro con la muerte.
"A auga acariñou aquel ser vivo que case non sentía.
Cubriu enrugas, varices, frouxeces e marcas
daquela loita a morte contra a morte:
pinchazos, golpes, manchas, cicatrices…
As pingas caeron por el e unha man allea
extendeu o xabón por aquela pel áspera,
viva, pero case morta, pulsando tecras
que hai tempo que non se pulsaban,
rozando zonas que hai anos
que ninguén toca,
notando as chagas e a dor
de quen non se move.
Pensou aquela man, chorando baixo a auga,
que ogallá houbera ese día
quen cubrise de amor as súas enrugas,
os restos da beleza e a tersura,
ogallá nunca houbera que agardar
os cariños da auga…
…Que ogallá non caera no máis fondo do olvido
aquel ser que marchaba co máis forte dos pasos."
