Un home feito e dereito,
un neno da súa man,
camiñan, vestidos de domingo,
coma quen vai ó enterro,
ó propio enterro.

O pai aperta o neno contra si
o xesto contraído polo medo,
polo amargor das bágoas.

Camiñan entre caixas e mulleres,
esquivan a miseria mailas bágoas,
e din, tremando, adeus ó verde lar.
Deus sabe que atoparon ultramar.

Calor, comida e cama,
novas xentes
un mundo de esperanza,
chan e lento.

Parece que foi onte e, sen embargo,
hai anos desta imaxe.
Os traxes, os baúis,
a boina e a gravata,
as bágoas e as apertas,
xa son vellos.

O neno xa é avó,
o pai xa retornou daquela viaxe,
a unirse coa súa terra.

Parece que foi onte,
e a Historia, sempre en marcha,
traerá de novo a nós
aquela imaxe.

O pai marchou fuxindo da miseria.
O neno ha de voltar, o neto volta,
escapando da mesma loba negra.

Da chaira ó mar,
do mar ó verde lar...

...Á chuvia mansa,
repicando nos vidros, nas madeiras,
na estrada e mais nas pólas
da vella maceira en que xogou...

Da chaira ó mar,
do mar ó verde lar...

…Á chuvia que enxugou
as vellas bágoas,
ó orballo que se uniu
ás novas penas.

Ben di a lenda que o mar
que ven de arar
naceu das nosas bágoas.
Ben din os vellos do lugar
que delas se alimenta.

PD: Esta imagen me inspiró un día estas palabras, las traduciré si es necesario.